Dissident i Oslo: december 2006

Donker/licht

Eén van de meest deprimerende dingen die je kunt meemaken is volgens mij nog altijd: opstaan als het buiten alweer donker is. Nou neemt Noorwegen een deel van de schuld op zich als het gaat om gevoelens als 'alweer een hele dag verslapen' maar toch. De afgelopen twee weken was het donker als de hel hier, met fijn stormachtig nat grijs rotweer dat ook in Nederland menig een december verziekt. De donkere dagen voor kerst, aangenaam. Ondertussen was het grasveld chagrijnig groen en begonnen de Noren beginnen handenwringend te vrezen een keer géén witte kerst te krijgen. De verwende nesten. Gisteren voelde dus de winter eindelijk aan dat 'ie er maar eens wat aan moest gaan doen en bevroor alles. Sneeuw is er nog steeds niet, maar wel een ijskoude glasheldere lucht die je oren doet tintelen. Én een strakblauwe lucht heel totaan de avond komt! (ok, die komt om een uur of 4, maar toch!) Yippie.

verhuizen...?

Verhuizen is dus helemaal niks aan. Ook niet als je ergens maar een jaar gewoond hebt met twee koffertjes vol aan spullen (die op een of andere wonderlijke manier zichzelf voortgeplant hebben en veranderd zijn in een onordelijke berg die nu puilt uit die twee koffers, een weekendtas, een backpack en diverse zakken van de plaatselijke supermarkt, platenzaak en pakistaanse groentenboer) en ook niet als de aanwezige gezelligheid bestond uit een zut met het goedkoopste bruine paktape aan de muur gepleisterde postertjes, die natuurlijk krakend geheel doormidden scheuren net bij het laatste plakbandje. In hoeken en stapels blijkt zich een kudde te hebben verzameld van onduidelijke dingen en vodjes papier die allen op een ondoorgrondelijke manier een herinnering bij zich dragen aan die of die en dus beslist niet weggegooid kunnen worden, maar eenmaal in de koffer chagrijnig troep liggen te zijn. Dan verdomme alles weg! roept na een goede drie kwartier een duistere stem en met een manische beslistheid wordt er geweigerd, gescheurd en gesmeten. Dit houdt cirka vijf minuten aan, waarna de volgende drie kwartier gewijd zijn aan het weer in elkaar zetten van een inderhaast aan flarden gereten belangrijk bankpapier. Het geheel roept onherroepelijk een stemming op waarvoor ook hier het fijne woord emo wordt gebruikt.
Maar! Het is bijna kerst hier en dat betekent: gratis peperkoekjes overal (die meer naar pepernoten smaken dan de deense pebernødder die TT kaas & ik signaleerden in de supernarkt), twee van 'mijn' (nog wel) redactieleden zitten te chillen in Amsterdam en hebben daar schitterende dingen over te melden, ik heb na de kerscht eeen baan waarover later meer en vandaag zagen Geir & ik de Noorse ministerpresident in de supermarkt dus de dag was weer gered!
peace! (c op de hiphop/stonertoer)

verhuizen!

c gaat verhuizen! Maar natuurlijk niet gewoon zo van, hup, zut inpakken, naar het volgende huis dragen, uitpakken, hop, verhuisd... neen dat moet allemaal weer veel ingewikkelder. 31 december loopt het oude contract af en 1 januari gaat het nieuwe in, nou dat is nog simpel genoeg. Hoewel het al een beetje onhandig zou worden om op oudejaarsavond of nieuwjaarsdag te verhuizen... maar dit wordt bepaald nog lastiger als het huis (miniflatje overigens) in Noorwegen is, en wijzelf in Amsterdam goedkope biertjes aan het wegtikken zijn! Een alternatief zou zijn om dan maar in januari dubbele huur te betalen, maar dat vertikken we dus nu verhuizen we vóór kerst alles naar Amatøren (voor de niet ingelichten: me werruk) en gooien onze sleutels weg (in de postbus van de huisbaas dan wel). 4 januari komen wij dan nimmer op tijd terug om dan de nieuwe sleutel op te halen, dus dat wordt op de bank slapen ergens. En dan de 5e is het weer sjouwen geblazen, ook moet alles in 1 dag aan de kant want dan komt het nieuwe bezoek/gratis verhuishulp namelijk Freek en Maaike! Nou jongens we hebben er zin an ;)

bachelorhelvete #2

Nog even de opvolger: bedankt voor de tips! Yonne, leuk om jou ook hier te zien :) Ik heb het toch echt wel lastig met het vaste ritme, vooral ook omdat er gewoon ook heel veel andere dingen te doen zijn, werk, vrijwillig werk en bijvoorbeeld vorige week een examen van een vak dat ik hier volg (wat overigens verrassend Naar bed gaan om 0:00 lukt bijvoorbeeld ook gewoon echt niet, ook al niet omdat als ik ga schrijven ik het het liefst 's avonds doe en dan het liefst maar in 1 keer uren doorwerk. We hebben nu wel als streven om te gaan slapen om 2 uur en dan om 10 uur op te staan, dat lukt over het algemeen wel aardig... niet echt een algemeen dagritme maar werkt wel beter. Heb nu ook uitgevonden dat het beter is om als ik iets nodig heb van internet dat eerst op te zoeken en dan vervolgens te gaan werken op een plek zonder internet, omdat ik anders maar de hele tijd op dingen kom die ik ook nog erbij zou kunnen betrekken en dan in doelloze zoektochten uitkom etc... Het stomme is overigens dat mijn begeleider vindt dat het zeker snel genoeg gaat ('er zit aardig vaart in je scriptie' - huh?) en ik dus echt niet, maar goed, vanaf morgen tot aan 23 december ga ik in elk geval keihard werken met hernieuwde energie (na bezoek van TT en kaasch) en sowieso hoor ik woensdag of ik vanaf 1 december een baantje heb dus dat zou dan ook wel een echte motivatie zijn... :)

band

Eigenlijk heb ik altijd al in een band gewild maar ondanks de aankoop van een electrische gitaar en een periode van keiharde nirvana-riffs in de slaapkamer kwam het er maar niet van. Daarbij bleken rockliedjes leuk maar toonladders best wel saai en na een tijd besloten mijn gitaarleraar met het metalhaar & ik er dan ook een punt achter te zetten. Toch vond ik het wel jammer (en ja! mam! ook de muzieklessen-als-kindje die ik niet wilde ('daar krijg je later spijt van') heb ik eigenlijk wel ene beetje spijt hoor! maar ik moest zo nodig foeballuh). Echter! Nu zit ik nog weliswaar nog steeds niet in een band maar (feministen houd de handen voor de ogen) me vent wel, en wat blijkt, die konden best een helpende hand gebruiken met het maken van posters en zulke merchandisewaar als ep's, t-shirts (beide aangekocht & naar nederland verscheept door kaas...) én garnalenbroodjes! (lang verhaal...) Nu kan ik me dus alleszins uitleven op het bandgevoel zonder dat er maar een greintje muzikaal talent voor benodigd is, en daarnaast kan ik natuurlijk ook nog daansen als ze spelen! C vindt het een goede deal.